Poezija Slavomira Gvozdenovića, u pola veka njenog nastajanja i trajanja, predstavlja naročit oblik autobiografije.
Gvozdenovićeve pesme mnogo duguju iskustvu života u drugoj kulturi i u drugom jeziku, različitom od onog na kome nastaju njegove pesme.
U sedamdesetim godinama to je poezija neosimbolizma i modernističke apstrakcije.
Od druge polovine osamdesetih Gvozdenović konkretizuje pesnički izraz ispunjavajući ga elementima kulture i geografije, istorijskog vremena i geokulturnog prostora, kulturno-istorijskog i jezičkog pamćenja.